قوطی کرکره برقی همان پروفیل فولادی توخالی است که دو طرف دهانه و معمولاً بالای آن نصب می‌شود و ریل‌ها، یاتاقان شفت و پایهٔ موتور روی آن می‌نشینند. از بیرون فقط یک چهارچوب فلزی ساده دیده می‌شود، ولی همین چهارچوب است که وزن کرکره را به دیوار منتقل می‌کند و مسیر حرکت تیغه‌ها را تعریف می‌کند.

این صفحه یک راهنمای فنی است و قیمتی در آن نمی‌بینید، چون مقطع، ضخامت جدار، طول مصرفی و نوع پوشش ضدزنگ با هم هزینه را می‌سازند و بدون دیدن دهانه هر عددی گمراه‌کننده است. آنچه در ادامه می‌آید مهم‌تر است: چه مقطعی برای چه دهانه‌ای منطقی است، اتصال به دیوار چطور باید اجرا شود، و چرا بعضی کرکره‌ها یک سال بعد از نصب شروع به گیر کردن می‌کنند.

قوطی دقیقاً چه باری را تحمل می‌کند

مسیر بار را دنبال کنید تا نقش قوطی روشن شود. تیغه‌ها هنگام باز شدن دور شفت جمع می‌شوند، شفت روی دو یاتاقان می‌نشیند، یاتاقان‌ها روی صفحه‌ای که به قوطی جوش شده سوار می‌شوند، و قوطی این وزن را به دیوار یا کف می‌رساند. یعنی در حالتی که کرکره کاملاً بالاست — همان حالتی که بیشتر ساعات شبانه‌روز در آن است — تمام وزن کرکره از بالای دو ستون قوطی آویزان است.

موتور هم بار خودش را دارد. موتور ساید روی صفحه‌ای کنار قوطی بسته می‌شود و در لحظهٔ شروع حرکت، گشتاور راه‌اندازی یک لنگر پیچشی به همان نقطه وارد می‌کند. این بار لحظه‌ای است ولی روزی چند ده بار تکرار می‌شود، و اتصالی که برای بار ثابت کافی به نظر می‌رسد ممکن است زیر همین بار تکراری شل شود.

مهم‌ترین وظیفهٔ قوطی اما نگه داشتن وزن نیست؛ ثابت نگه داشتن فاصلهٔ دو ریل است. تیغهٔ کرکره در دو ریل کناری حرکت می‌کند و درگیری آن با ریل بیش از چند میلی‌متر نیست. اگر قوطی زیر بار کمی خم شود یا در طول زمان تاب بردارد، فاصلهٔ دو ریل در ارتفاع تغییر می‌کند: جایی تنگ می‌شود و تیغه گیر می‌کند، جایی باز می‌شود و تیغه از ریل بیرون می‌زند.

همین یک جمله تقریباً همهٔ خرابی‌های مربوط به چهارچوب را توضیح می‌دهد. کرکره‌ای که «موتورش ضعیف شده» یا «تیغه‌اش گیر می‌کند»، در بسیاری از موارد موتور و تیغهٔ سالمی دارد و مشکل از قابی است که دیگر موازی نیست. تعویض موتور در این حالت فقط نیروی بیشتری به همان گیر وارد می‌کند.

مقطع‌های رایج قوطی و تفاوتشان

چند مقطع محدود برای این کار استفاده می‌شود. جدول زیر کاربرد معمول هرکدام را نشان می‌دهد؛ انتخاب نهایی به وزن کرکره، ارتفاع و توان دیوار بستگی دارد.

مقطع (میلی‌متر)ضخامت جدار رایجکاربرد معمولنکته
۴۰×۴۰آهن سبک تا نیم‌سنگینکرکره‌های سبک و دهانه‌های کوچک مغازهبرای دهانهٔ بلند یا تیغهٔ سنگین کم می‌آورد
۴۰×۸۰معمولاً نیم‌سنگینپارکینگ مسکونی و دهانه‌های متوسطجهت نصب اهمیت دارد؛ بُعد ۸۰ باید در جهت خمش باشد
۵۰×۵۰نیم‌سنگینجایی که ضخامت دیوار اجازهٔ مقطع ۸۰ را نمی‌دهددر جهت اصلی، سفتی کمتری از ۴۰×۸۰ دارد
۶۰×۶۰ و بالاترنیم‌سنگین تا سنگیندهانه‌های عریض، کاربری صنعتی، موتور ساید پرقدرتمعمولاً همراه با صفحهٔ تقویتی زیر یاتاقان اجرا می‌شود
قوطی افقی بالای دهانههم‌مقطع یا یک رده بزرگ‌تر از ستون‌هاتکیه‌گاه شفت و نگهدارندهٔ جعبهٔ کرکرهبیشترین خیز معمولاً همین‌جا اتفاق می‌افتد

عددی که در عمل بیشتر از همه اشتباه گرفته می‌شود ابعاد بیرونی نیست، ضخامت جدار است. دو قوطی ۴۰×۸۰ ممکن است از بیرون یکسان باشند ولی یکی جدار سبک داشته باشد و دیگری نیم‌سنگین. تفاوتشان در ظاهر دیده نمی‌شود؛ در وزن هر شاخه و در رفتار زیر بار دیده می‌شود. قوطی سبک برای نرده و پارتیشن ساخته شده، نه برای نگه داشتن چند ده کیلوگرم فلز در ارتفاع.

نکتهٔ دومی که کمتر به آن توجه می‌شود جهت نصب مقطع مستطیلی است. سفتی خمشی یک مقطع به بُعد آن در جهت خمش وابسته است و این وابستگی خطی نیست. یعنی همان قوطی ۴۰×۸۰ اگر چرخیده نصب شود، بخش بزرگی از مزیتش را از دست می‌دهد. اگر به‌خاطر ضخامت دیوار مجبورید قوطی را بچرخانید، عملاً دارید یک مقطع کوچک‌تر نصب می‌کنید و باید یک رده بالاتر بروید.

انتخاب مقطع بر اساس دهانه و وزن کرکره

دو عدد تعیین‌کننده‌اند: عرض دهانه و وزن کرکره. عرض روی خیز قوطی افقی بالا اثر می‌گذارد و وزن روی بار ستون‌ها. وزن کرکره هم از نوع تیغه می‌آید؛ تیغهٔ فوم‌دار سبک است و تیغهٔ گالوانیزهٔ پر یا پلی‌کربنات و شیشه‌ای در همان ابعاد به‌مراتب سنگین‌تر می‌شود.

شرایط دهانهمقطعی که معمولاً انتخاب می‌شودچرا
دهانهٔ کم‌عرض، تیغهٔ سبک، تردد کممعمولاً ۴۰×۴۰ یا ۵۰×۵۰بار کم است و مقطع کوچک هم خیز محسوسی ندارد
دهانهٔ متوسط پارکینگ با تردد روزانهٔ زیادمعمولاً ۴۰×۸۰تعداد سیکل بالاست و ارتعاش موتور ساید قاب سفت‌تری می‌خواهد
دهانهٔ عریض یا تیغهٔ سنگین۶۰×۶۰ به بالا، گاهی دو قوطی جوش‌شده به همخیز قوطی افقی با زیاد شدن دهانه به‌سرعت بالا می‌رود
کرکرهٔ صنعتی، سوله و انبارمقطع سنگین همراه با بادبند یا اتصال مستقیم به اسکلتارتفاع زیاد است و بار باد جانبی هم به قاب اضافه می‌شود
نصب روی دیوار بلوکی سبکمقطع متعارف ولی با صفحهٔ پشت‌بند سرتاسریمحدودیت از توان دیوار می‌آید نه از خود قوطی

سطر آخر همان جایی است که بیشترین اشتباه رخ می‌دهد. وقتی دیوار ضعیف است، بزرگ کردن مقطع قوطی چیزی را حل نمی‌کند و فقط بار بیشتری به همان اتصال ضعیف می‌رسد. راه‌حل در سمت دیوار است، نه در سمت فولاد.

اتصال به دیوار؛ بلوک، بتن و اسکلت فلزی

قوطی هرقدر هم سنگین باشد، به اندازهٔ اتصالش قوی است. سه بستر رایج وجود دارد و هر سه رفتار متفاوتی دارند.

دیوار بلوکی یا سفالی

ضعیف‌ترین حالت است. رول‌بولت در بلوک سبک مقاومت کششی قابل اتکایی ندارد و زیر لنگر بیرون‌کشنده به‌تدریج بیرون می‌آید. نشانه‌اش هم مشخص است: گرد و خاک ریز و روشن زیر صفحهٔ اتصال جمع می‌شود. راه درست معمولاً بولت سرتاسری با صفحهٔ پشت‌بند در طرف دیگر دیوار است، یا رساندن قوطی به سازهٔ اصلی ساختمان.

بتن

مطمئن‌ترین بستر است، به شرطی که فاصله از لبهٔ بتن رعایت شود. رول‌بولتی که نزدیک لبه کوبیده شود بتن را می‌ترکاند و همان لحظه بخش زیادی از مقاومتش را از دست می‌دهد؛ ترک مویی کنار بولت نشانهٔ همین اتفاق است. در بتن قدیمی یا هوازده، بولت شیمیایی عملکرد قابل‌اتکاتری از نوع مکانیکی دارد.

اسکلت فلزی

ساده‌ترین حالت است، چون می‌شود قوطی را با نبشی و جوش مستقیم به ستون بست. یک نکته را نباید فراموش کرد: اگر ستون رنگ‌آمیزی یا گالوانیزه شده، محل جوش باید تا فلز پایه تمیز شود. جوش روی رنگ اتصالی می‌سازد که ظاهرش سالم است و مقاومتش نیست.

در هر سه حالت، تعداد و توزیع نقاط اتصال به اندازهٔ نوعشان اهمیت دارد. دو بولت در بالا و پایین یک ستون بلند، میانهٔ آن را آزاد می‌گذارد و همان‌جاست که قوطی زیر فشار جانبی تیغه به بیرون تاب برمی‌دارد.

شاقول، موازی و هم‌ارتفاع؛ تلورانسی که همه‌چیز به آن وابسته است

قاب کرکره سه شرط هندسی دارد که باید هم‌زمان برقرار باشند: هر دو ستون شاقول باشند، دو ستون با هم موازی باشند، و قوطی افقی بالا تراز باشد. برقرار بودن دو شرط از سه شرط کافی نیست.

  1. قبل از هر کاری کف و سقف دهانه را کنترل کنید؛ کف شیب‌دار باعث می‌شود دو ستون هم‌ارتفاع نباشند و انتهای مسیر تیغه در دو طرف با هم فرق کند.
  2. هر ستون را جداگانه با تراز لیزری یا شاقول در دو جهت شاقول کنید، نه فقط در نمای روبه‌رو.
  3. فاصلهٔ دو ستون را در پایین، وسط و بالا اندازه بگیرید؛ این سه عدد باید یکی باشند.
  4. قطرهای قاب را اندازه بگیرید؛ اختلاف قطرها یعنی قاب لوزی شده، حتی اگر همهٔ اضلاع اندازهٔ درست داشته باشند.
  5. قوطی افقی بالا را با تراز کنترل کنید و وسط دهانه را هم ببینید، نه فقط دو انتها را.
  6. ریل‌ها را بعد از تثبیت کامل قاب نصب کنید، نه هم‌زمان با آن.
  7. پس از نصب ریل، فاصلهٔ دو ریل را دوباره در سه ارتفاع اندازه بگیرید.
  8. کرکره را چند بار کامل بالا و پایین ببرید و به صدای حرکت گوش بدهید؛ تغییر صدا در یک ارتفاع مشخص یعنی فاصله در همان نقطه فرق دارد.

مرحلهٔ چهارم همان مرحله‌ای است که معمولاً رد می‌شود. اندازه‌گیری قطرها سی ثانیه وقت می‌گیرد و تنها راهی است که قاب لوزی‌شده را پیش از نصب ریل لو می‌دهد. بعد از نصب تیغه، اصلاح همین ایراد یعنی باز کردن دوبارهٔ کل مجموعه.

دربارهٔ تلورانس هم واقع‌بین باشید. اختلاف چند میلی‌متری در فاصلهٔ دو ریل در طول ارتفاع شاید در کرکرهٔ سبک خودش را نشان ندهد، ولی در تیغهٔ سنگین یا کرکرهٔ بلند به سایش و صدا تبدیل می‌شود. معیار عملی ساده است: تیغه باید در تمام ارتفاع با همان مقدار درگیری در ریل حرکت کند.

جوش یا پیچ؟

هر دو روش کار می‌کنند و انتخاب بینشان به شرایط محل بستگی دارد، نه به سلیقه.

روشمزیتایرادکجا مناسب‌تر است
جوشاتصال صلب، اجرای سریع، بدون لقیپوشش ضدزنگ در محل جوش می‌سوزد و باید ترمیم شود؛ باز کردن و تنظیم مجدد سخت استاسکلت فلزی، نصب‌های ثابت، کاربری صنعتی
پیچ و رول‌بولتقابل تنظیم و قابل بازکردن، بدون آسیب حرارتی به پوششزیر بار تکراری شل می‌شود و سوراخ‌ها با گذشت زمان بیضی می‌شونددیوار بنایی و بتن، جایی که احتمال جابه‌جایی وجود دارد
ترکیبیصفحهٔ پایه بولت‌شده و قوطی جوش‌شده به صفحهکار بیشتری می‌بردبیشتر پروژه‌های واقعی؛ مزیت هر دو روش را دارد

اگر پیچ را انتخاب کردید، واشر فنری یا مهرهٔ خودقفل‌شونده را جدی بگیرید. شل شدن پیچ در این کاربرد اتفاق نادری نیست؛ نتیجهٔ طبیعی چند هزار سیکل ارتعاش است. بازدید و سفت کردن پیچ‌های قاب باید در سرویس دوره‌ای گنجانده شود.

و اگر جوش را انتخاب کردید، بعد از سرد شدن جوش را سنگ بزنید و همان نقطه را با پرایمر ضدزنگ بپوشانید. جوش خام رهاشده در فضای باز، اولین جایی است که زنگ می‌زند.

زنگ‌زدگی؛ رایج‌ترین علت خرابی چهارچوب در فضای باز

در نصب‌های بیرونی، قاب معمولاً به‌خاطر بار خراب نمی‌شود؛ به‌خاطر خوردگی خراب می‌شود. و نکتهٔ مهم این است که خوردگی اغلب از داخل مقطع شروع می‌شود، جایی که کسی نگاه نمی‌کند.

سازوکارش ساده است. سر بالای قوطی باز می‌ماند، آب باران وارد می‌شود، در پایین مقطع جمع می‌شود و راه خروجی ندارد. جدارهٔ داخلی هیچ پوششی ندارد، پس از داخل به بیرون می‌پوسد. از بیرون سال‌ها هیچ نشانه‌ای دیده نمی‌شود، تا روزی که پای قوطی پف می‌کند یا سوراخ می‌شود.

  • سر بالای قوطی را با درپوش جوشی ببندید تا آب وارد نشود.
  • در پایین‌ترین نقطه یک سوراخ تخلیهٔ کوچک بگذارید تا رطوبتی که به هر حال وارد می‌شود بیرون برود.
  • پای قوطی را از کف جدا نگه دارید؛ مقطعی که مستقیم در آب راکد کف بنشیند، از همان‌جا می‌پوسد.
  • قبل از رنگ، سطح را زنگ‌زدایی و چربی‌زدایی کنید؛ رنگ روی زنگ فقط آن را پنهان می‌کند.
  • پرایمر ضدزنگ بزنید و بعد رنگ رویه؛ یک لایه رنگ بدون پرایمر در فضای باز دوام کمی دارد.
  • محل جوش‌ها و سوراخ‌های پیچ را جداگانه ترمیم کنید، چون پوشش کارخانه‌ای در این نقاط از بین رفته است.
  • روی قطعات گالوانیزه، بعد از برش یا جوش از رنگ غنی از روی برای ترمیم استفاده کنید.

اگر کرکره در معرض شست‌وشوی مکرر، بخار یا هوای ساحلی است، این کارها اختیاری نیستند. در چنین محیط‌هایی گالوانیزهٔ گرم یا مقاطع با پوشش بهتر، هزینه‌ای است که یک بار پرداخت می‌شود و جای تعویض قاب در چند سال آینده را می‌گیرد.

آیا قوطی موجود، کرکرهٔ سنگین‌تر را تحمل می‌کند؟

این سؤال معمولاً وقتی پیش می‌آید که تیغهٔ قدیمی فرسوده شده و صاحب ملک می‌خواهد تیغهٔ بهتر و سنگین‌تری جایگزین کند، یا کرکرهٔ دستی را برقی کند. جواب دادن بدون بازدید ممکن نیست، ولی این ترتیب بررسی به یک تصمیم درست می‌رسد.

  1. ابعاد بیرونی مقطع را اندازه بگیرید و با مقطعی که برای وزن جدید لازم است مقایسه کنید.
  2. ضخامت جدار را در لبهٔ یک سوراخ پیچ یا محل برش با کولیس اندازه بگیرید؛ حدس زدن از روی ظاهر جواب نمی‌دهد.
  3. قاب را از فاصلهٔ چند متری و در امتداد ستون نگاه کنید؛ خیز یا تاب موجود از این زاویه دیده می‌شود، از نزدیک نه.
  4. پای هر دو ستون را از نظر زنگ‌زدگی و پف کردن رنگ بررسی کنید؛ اگر مقطع در پایین ضعیف شده، بقیهٔ بررسی بی‌معنی است.
  5. نقاط اتصال به دیوار را کنترل کنید: تعداد بولت‌ها، سلامتشان، و اینکه پشتشان چه چیزی است.
  6. جوش صفحهٔ یاتاقان را با دقت ببینید؛ ترک مویی در پنجهٔ جوش شایع‌ترین آسیب خستگی این نقطه است.
  7. فاصلهٔ دو ریل را در سه ارتفاع اندازه بگیرید تا معلوم شود قاب هنوز موازی مانده یا نه.
  8. وزن و گشتاور موتور جدید را هم حساب کنید، نه فقط وزن تیغه را؛ موتور قوی‌تر بار پیچشی بیشتری به قاب می‌دهد.
  9. اگر قرار است ارتفاع یا عرض دهانه هم تغییر کند، قاب موجود را عملاً نمی‌شود تکیه‌گاه فرض کرد.

در بسیاری از بازدیدها نتیجه این می‌شود که قاب قابل استفاده است ولی به تقویت موضعی نیاز دارد: افزودن صفحهٔ تقویتی زیر یاتاقان، اضافه کردن چند نقطهٔ اتصال جدید، یا جوش یک قوطی کمکی در بخش میانی. این کار معمولاً از تعویض کامل قاب کم‌دردسرتر است و کرکره را هم کمتر زمین‌گیر می‌کند.

نشانه‌هایی که به چهارچوب برمی‌گردند

این نشانه‌ها معمولاً به حساب موتور یا تیغه گذاشته می‌شوند، در حالی که ریشه‌شان در قاب است.

نشانهعلت محتملچه باید کرد
تیغه همیشه در یک ارتفاع مشخص گیر می‌کندتغییر فاصلهٔ دو ریل در همان نقطه بر اثر خم شدن یا تاب قوطیفاصلهٔ ریل‌ها را در چند ارتفاع اندازه بگیرید و نقطهٔ اختلاف را پیدا کنید
صدای سایش که در طول ماه‌ها بیشتر شدهشل شدن تدریجی پیچ‌های ریل یا اتصال قابپیچ‌های قاب و ریل بازدید و با واشر مناسب سفت شوند
لرزش محسوس قاب در لحظهٔ شروع حرکتلنگر گشتاوری موتور ساید روی اتصال ناکافینقاط اتصال در محدودهٔ پایهٔ موتور تقویت شود
تیغه از یک طرف از ریل بیرون می‌زندشاقول نبودن یکی از ستون‌ها یا لوزی شدن قابشاقولی ستون‌ها و برابری قطرها کنترل شود
سوراخ‌های پیچ ریل بیضی شده‌اندحرکت نسبی ناشی از بار تکراریمحل اتصال جابه‌جا یا با صفحهٔ واسط بازسازی شود
ترک مویی در جوش صفحهٔ یاتاقانخستگی جوش زیر بار سیکلیجوش پس از آماده‌سازی سطح ترمیم و در صورت لزوم تقویت شود
پف کردن رنگ و پوسته شدن پای قوطیخوردگی از داخل بر اثر آب جمع‌شده در مقطعدرپوش سر قوطی و سوراخ تخلیهٔ پایین اجرا شود؛ مقطع از نظر ضعف بررسی شود
گرد و خاک ریز زیر صفحهٔ اتصال به دیواربیرون آمدن تدریجی رول‌بولت از بلوکنوع اتصال عوض شود؛ صفحهٔ پشت‌بند یا بولت سرتاسری

اشتباه‌های نصبی که مدام تکرار می‌شوند

  • استفاده از قوطی سبک به‌جای نیم‌سنگین، چون از بیرون تفاوتی دیده نمی‌شود.
  • چرخاندن مقطع مستطیلی به‌خاطر ضخامت دیوار، بدون بالا بردن ردهٔ مقطع.
  • بستن قوطی فقط با دو بولت در دو انتها و آزاد گذاشتن میانهٔ ستون.
  • نصب ریل هم‌زمان با قاب، پیش از آنکه شاقولی و موازی بودن تثبیت شود.
  • کوبیدن رول‌بولت نزدیک لبهٔ بتن، که بتن را می‌ترکاند و مقاومت اتصال را کم می‌کند.
  • رها کردن سر بالای قوطی به‌صورت باز، که مسیر ورود آب به داخل مقطع است.
  • نشاندن پای قوطی مستقیماً روی کفی که آب در آن جمع می‌شود.
  • رنگ زدن روی زنگ یا روی سطح چرب، بدون آماده‌سازی.
  • جوش روی رنگ یا گالوانیزه بدون تمیز کردن تا فلز پایه.
  • نادیده گرفتن پایهٔ موتور در طراحی قاب و اضافه کردن آن در انتها، به هر شکلی که جا شد.

چند مورد اول در روز نصب هیچ نشانه‌ای ندارند. کرکره روان کار می‌کند، صدا نمی‌دهد و کارفرما راضی است. اثرشان بعد از چند هزار سیکل ظاهر می‌شود و آن موقع دیگر کسی به قاب مشکوک نیست.

چه کاری از خودتان برمی‌آید

کاربدون تعمیرکاردلیل
بازدید چشمی پای قوطی از نظر زنگ و پف رنگبلهبا یک چراغ‌قوه انجام می‌شود
یادداشت کردن ارتفاعی که صدای حرکت در آن تغییر می‌کندبلهبرای تشخیص خیلی کمک‌کننده است
تمیز کردن داخل ریل از گرد و خاک و برگبلهبا هوای فشرده یا برس ساده
دیدن گرد و خاک ریز زیر صفحهٔ اتصالبلهعلامت زودهنگام شل شدن اتصال است
رنگ‌آمیزی موضعی نقاط زنگ‌زدهٔ سطحیبا احتیاطباید اول زنگ‌زدایی شود، وگرنه خوردگی زیر رنگ ادامه پیدا می‌کند
سفت کردن پیچ‌های ریلخیرگشتاور زیاد سوراخ را خراب می‌کند و گشتاور کم بی‌فایده است
جوشکاری یا تقویت قابخیرقطع برق، ایمنی حرارتی و ترمیم پوشش لازم دارد
تعویض یا جابه‌جایی بولت‌های دیوارخیرانتخاب نوع بولت به جنس دیوار بستگی دارد
باز کردن قاب برای اصلاح شاقولیخیرکرکره باید اول ایمن مهار و پیاده شود

هزینهٔ کار به چه چیزی بستگی دارد

قیمتی در این صفحه نمی‌بینید، چون تفاوت‌ها زیاد است؛ ولی می‌شود گفت هزینه از کجا می‌آید. چهار عامل بیشترین اثر را دارند: مقطع و ضخامت جدار انتخاب‌شده، طول کل قوطی مصرفی که از ابعاد دهانه می‌آید، نوع پوشش ضدزنگ، و شرایط اجرای محل.

عامل چهارم معمولاً دست‌کم گرفته می‌شود. اجرای قاب در یک دهانهٔ هم‌کف با دسترسی آزاد با اجرای همان قاب در ارتفاع، در فضای بسته، یا جایی که باید داربست بسته شود فرق دارد. دیواری که به صفحهٔ پشت‌بند نیاز دارد هم کار را از یک نصب یک‌طرفه به یک اجرای دوطرفه تبدیل می‌کند.

در تعمیرات، مهم‌ترین سؤال این است که قاب موجود قابل نگه داشتن است یا نه. تقویت موضعی، ترمیم جوش، اضافه کردن نقاط اتصال و اصلاح شاقولی کارهایی هستند که معمولاً بدون تعویض قاب انجام می‌شوند. برداشتن و اجرای دوبارهٔ کل چهارچوب مرحلهٔ بعدی است و پیاده کردن تیغه و شفت را هم به کار اضافه می‌کند.

پرسش‌های پرتکرار

قوطی کرکره برقی چه ابعادی دارد؟

رایج‌ترین مقطع‌ها ۴۰×۴۰، ۴۰×۸۰، ۵۰×۵۰ و در کارهای سنگین‌تر ۶۰×۶۰ و بالاتر هستند. انتخاب بین آن‌ها به عرض دهانه، وزن تیغه و توان دیوار بستگی دارد. کنار ابعاد بیرونی، ضخامت جدار را هم حتماً مشخص کنید، چون رفتار قوطی زیر بار بیشتر به همین عدد وابسته است.

آیا می‌شود از قوطی آهن سبک استفاده کرد؟

برای کرکره‌های خیلی سبک و دهانه‌های کوچک گاهی جواب می‌دهد، ولی در پارکینگ و کاربری پرتردد انتخاب مناسبی نیست. قوطی سبک زیر بار تکراری تاب برمی‌دارد و فاصلهٔ ریل‌ها را تغییر می‌دهد، که خودش را به شکل گیر کردن تیغه نشان می‌دهد.

قوطی را جوش بدهیم یا با پیچ ببندیم؟

روی اسکلت فلزی جوش منطقی‌تر است و روی دیوار بنایی و بتن، اتصال بولتی. در بیشتر پروژه‌ها ترکیب این دو بهترین نتیجه را می‌دهد: صفحهٔ پایه با بولت به دیوار بسته می‌شود و قوطی به صفحه جوش می‌شود.

چرا کرکره فقط در یک ارتفاع مشخص گیر می‌کند؟

چون فاصلهٔ دو ریل در همان نقطه با بقیهٔ ارتفاع فرق دارد. علتش معمولاً خم شدن یا تاب برداشتن قوطی، شل شدن پیچ‌های ریل، یا شاقول نبودن یکی از ستون‌هاست. تعویض موتور این مشکل را حل نمی‌کند و فقط نیروی بیشتری به همان نقطه وارد می‌کند.

قوطی موجود را برای تیغهٔ سنگین‌تر می‌شود نگه داشت؟

گاهی بله، به شرط اینکه مقطع و ضخامت جدار کافی باشد، پای ستون‌ها زنگ نخورده باشد و اتصالات به دیوار سالم بمانند. در بسیاری از موارد با تقویت موضعی — صفحهٔ زیر یاتاقان یا چند نقطهٔ اتصال جدید — می‌شود قاب را نگه داشت. تصمیم نهایی بعد از بازدید و اندازه‌گیری گرفته می‌شود.

مطالب و صفحه‌های مرتبط

برای ادامه، این صفحه‌ها مرتبط‌اند:

برای بازدید دهانه و مشاورهٔ اجرای چهارچوب: 09003370975.

منبع: پادُرا